Andrzej Zientarski

Andrzej Zientarski (30 listopada 1920 - 2 października 1992) był polskim prawnikiem, sędzią i historykiem. Urodził się w Pleszewie, gdzie ukończył szkołę powszechną i gimnazjum. Studia prawnicze rozpoczął w 1938 roku na Uniwersytecie Poznańskim. W czasie wojny został aresztowany i skierowany do obozów w Poznaniu i Łodzi, a następnie wywieziony do Rzeszy jako robotnik przymusowy. W 1942 roku utworzył grupę tajnego nauczania w Ratyzbonie. Po wojnie studiował w Tybindze, a po powrocie do Polski kontynuował naukę w Poznaniu, kończąc studia w 1949 roku.

Pracował w sądownictwie w Poznaniu, Szczecinku, Koszalinie i Szczecinie. Był prezesem Sądu Rejonowego w Szczecinku, a także działał w Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Koszalinie, gdzie kierował zespołem badającym wymiar sprawiedliwości III Rzeszy. W 1979 roku uzyskał doktorat nauk prawnych na podstawie rozprawy o represjach gestapo wobec polskich robotników przymusowych na Pomorzu Zachodnim. W latach 1959-1977 był prezesem Zarządu Wojewódzkiego Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Koszalinie i członkiem jego Zarządu Głównego. Założył koszaliński Klub Inteligencji Katolickiej i przez lata działał w jego zarządzie. Publikował prace o zbrodniach hitlerowskich, obozach i represjach na Pomorzu Zachodnim.

Na podstawie artykułu „Andrzej Zientarski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.