Ludwik Bociański

Ludwik Bociański urodził się 24 sierpnia 1892 roku w Pleszewie. Był oficerem Wojska Polskiego i działaczem niepodległościowym. W 1914 roku został powołany do armii niemieckiej, a po powrocie do Wielkopolski działał w Polskiej Organizacji Wojskowej zaboru pruskiego i organizował konspirację powstańczą. Podczas powstania wielkopolskiego dowodził batalionem strzelców pleszewskich, a później pułkami piechoty. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym w bitwie warszawskiej. W 1922 roku ukończył kurs w Wyższej Szkole Wojennej i otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego.

W 1930 roku został wybrany posłem na Sejm, lecz zrezygnował z mandatu. Od końca 1935 roku był wojewodą wileńskim, a w maju 1939 objął urząd wojewody poznańskiego. Podczas kampanii wrześniowej próbował nakłonić Edwarda Śmigłego-Rydza do pozostania w kraju; po nieudanej próbie targnął się na życie i został internowany w Rumunii. W 1947 roku osiadł w Wielkiej Brytanii. Zmarł 7 lutego 1970 roku w Londynie. W 2009 roku jego prochy sprowadzono do Pleszewa, gdzie pochowano je na cmentarzu przy ulicy Kaliskiej.

Na podstawie artykułu „Ludwik Bociański” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.