Teodor Jeske-Choiński
Historyk, krytyk, pisarz
- Urodzony
- 27 lutego 1854, Pleszew
- Zmarł
- 14 kwietnia 1920, Warszawa
- Zawody
- historyk, krytyk, pisarz
Teodor Jeske-Choiński, także publikujący pod pseudonimami, urodził się 27 lutego 1854 roku w Pleszewie, a zmarł 14 kwietnia 1920 roku w Warszawie. Był pisarzem, historykiem, publicystą oraz krytykiem teatralnym i literackim. Uczył się w gimnazjach w Śremie i Poznaniu, a następnie studiował inżynierię drogową we Wrocławiu, filozofię w Pradze i literaturę w Wiedniu. Po powrocie ze studiów zamieszkał w Warszawie. Współpracował z czasopismami, między innymi „Niwą”, „Słowem” i „Rolą”, a w latach 1910-1914 redagował lwowską „Kronikę Powszechną”.
Napisał około 30 powieści, dramatów i nowel, a także kilka tysięcy szkiców i artykułów prasowych. W utworach historycznych podejmował między innymi temat starożytnego Rzymu, średniowiecznej Europy i rewolucji francuskiej. Do jego powieści należą „Gasnące słońce”, „Ostatni Rzymianie”, „Tiara i korona” oraz trylogia „Błyskawice”, „Jakobini” i „Terror”. W publicystyce i twórczości przedstawiał poglądy konserwatywne oraz odwoływał się do dziedzictwa antycznego i chrześcijańskiego. Powieści Jeske-Choińskiego tłumaczono na wiele języków.
Na podstawie artykułu „Teodor Jeske-Choiński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.